Jennifer van Prooijen

“Vier uur achter elkaar een mondkapje op, is best zwaar”

“Meteen na de afgekondigde intelligente lockdown in Nederland, heb ik mij aangemeld als vrijwilliger. Ik wilde me graag nuttig maken. Begin april ontving ik mijn eerste hulpverzoek voor het HMC Westeinde in Den Haag, een ziekenhuis bij mij om de hoek. Deze ontving ik van het Rode Kruis voor Ready2Help, het burgernetwerk van het Rode Kruis in tijden van nood. In de oproep vink je aan wanneer je die week beschikbaar bent en hoe vaak. Er zijn drie beschikbare shifts. Ik ben flexibel, en ook vanuit Roche krijg ik de mogelijkheid om hulp te bieden.

“Alle patiënten, bezoekers, taxichauffeurs en andere mensen die het ziekenhuis betreden, moeten hun temperatuur laten opmeten met behulp van een oorthermometer en de vrijwilligers moeten ze een aantal vragen stellen. Bijvoorbeeld: "Heeft u een afspraak in het ziekenhuis?" En 'heeft u luchtwegklachten?" De temperatuur wordt op een kaartje geschreven plus de datum en het  tijdstip. Mochten ze later op de dag nog een keer naar binnen komen, dan hoeven ze niet opnieuw te worden gemeten. Daar stond ik dan in beschermende kleding alle binnenkomende mensen te begroeten, vragen te stellen en temperatuur te meten. We werkten in duo's. Bij alle drie de ingangen stond één koppel, een beveiliger en een dame van de receptie om ons te assisteren.

“Om eerlijk te zijn vond ik het best spannend. Want je komt mogelijk in contact met besmette mensen, die je juist zoveel mogelijk probeert te vermijden door thuis te blijven. Maar uiteraard draag je beschermende kleding. Ik was ook bang dat mensen niet mee zouden willen werken. Gelukkig hebben we niemand gehad die lastig deed. Daardoor ging de spanning weg. Helaas hebben we soms wel mensen de toegang moeten weigeren, bijvoorbeeld als iemand onvoldoende duidelijk kon maken waar hij moest zijn en waarom.

“Je draagt je eigen kleding, een hesje van het Rode Kruis, een beschermend pak, bril, handschoenen en een mondkapje. Er is een protocol voor de volgorde van aankleden, maar zeker ook voor de volgorde van uitkleden. Iedere keer dat je even snel wat wilde drinken, moest je de beschermende kleding weer uitdoen en ook alles weer nieuw pakken. Dus dat probeer je zoveel mogelijk te beperken. Zelf heb ik ervaring met het bereiden van medicijnen in een afgesloten ruimte, dus ik was een dergelijke outfit wel gewend. Maar vier uur achter elkaar een mondkapje op en veel praten is best zwaar en onwennig. Al valt dit in het niet bij de mensen die dit nu dagelijks doen.

“Ik was onder de indruk van hoe het logistieke proces was ingericht, zowel de looproutes als de begeleiding vanuit het Rode Kruis en het begrip van alle mensen. Ook vond ik het heel fijn te zien dat veel leeftijdsgenoten zich hiervoor hebben aangemeld. Er was een gevoel van verbondenheid: de energie was goed. Inmiddels heb ik alweer meerdere oproepen ontvangen, ik hoop dat ik snel weer mag helpen!”