Annemartijn Koning

“Je weet niet wat je gaat aantreffen”

“Toen de oproep gedaan werd voor extra handen in de zorg, wist ik meteen dat ik dit wilde doen en heb ik me als vrijwilliger aangemeld. Ik ben opgeleid als HBO-V verpleegkundige en ik wist dat ik hulp kon bieden op dit specifieke gebied. Op deze manier kan ik mensen in de zorg ontlasten. Als ik een avonddienst draai, dan heeft een ander rust. En dat is nodig.

“Op de IC ben ik het hulpje van de afdeling. Ik help met mensen draaien, wasmanden leeghalen, ik geef een paracetamol. Kleine klusjes, de rompslomp, maar wel nodig. De mensen op de IC zijn blij dat er iemand is die ze dit soort zaken uit handen nemen.

“Het was wel spannend om de eerste keer de IC op te lopen. Je weet niet wat je gaat aantreffen en wat het met je gaat doen. Het is moeilijk ademen door zo’n gezichtsmasker en zo’n pak is helemaal afgesloten. Het viel me op dat het heel rustig en kalm was op de corona-afdeling. De meeste patiënten worden kunstmatig in slaap gehouden op de IC. Dat is heel gek want daardoor heb je geen contact met de patiënten. Het klinkt raar, maar normaal lachen mensen, huilen ze en hebben ze hun ogen open zodat je de kleur van hun ogen kunt zien. Dat gebeurt nu niet, maar toch blijf je tegen ze praten;  ‘goedemiddag, goedenavond, we gaan u nu draaien’. Het is belangrijk om er niet aan voorbij te gaan dat er een persoon ligt in het bed.

“Op de IC zit je in een bubbel. Na mijn eerste coronadienst liep ik naar buiten en merk je dat de wereld is doorgegaan. Het zijn twee verschillende werelden. Die avond gaf premier Rutte een persconferentie. Ik dacht dat we die met zijn allen zouden gaan kijken met een kop koffie, maar het interesseerde niemand iets. Ze hebben wel andere dingen om zich druk om te maken in het ziekenhuis. Het is een hele andere beleving van dezelfde realiteit.

“Ik heb een vrijwilligerscontract met het UMC Utrecht voor 16 uur in de week op oproepbasis. Mijn leidinggevende bij Roche ondersteunt me heel goed. Ze zei zelf dat ik wel de ochtend vrij moest nemen, nadat ik een avonddienst had gedraaid. Daar had ik zelf helemaal niet bij stilgestaan, ik zie het ook niet als werk. Mijn vrijwilligerscontract is voor zes maanden, als ze me nodig hebben dan kom ik. Als ik niet word opgeroepen is het goed nieuws. De meeste dagen zijn gewoon normale werkdagen. Ik werk thuis, net als iedereen bij Roche. Daar zit ik veilig achter mijn bureau, dat is wel bevreemdend soms. Maar in de supermarkt ben ik meer op mijn hoede voor mijn gezondheid dan op de IC. Daar kucht niemand, daar is het veilig.”